جفت پایین در بارداری چقدر خطرناک است و روش های تشخیص آن چیست؟

جفت اندامی حیاتی در بارداری است که وظیفه رساندن اکسیژن و مواد مغذی به جنین را بر عهده دارد. زمانی که جفت در قسمت‌های پایین رحم قرار بگیرد و نزدیک دهانه رحم باشد به آن جفت پایین گفته می‌شود. خطر جفت پایین به چند عامل مهم وابسته است. اگر جفت تنها نزدیک دهانه رحم باشد اما آن را نپوشاند معمولاً مشکل زیادی ایجاد نمی‌کند و در بسیاری از موارد با پیشرفت بارداری از ناحیه حساس فاصله می‌گیرد. اما اگر جفت به طور کامل دهانه رحم را بپوشاند احتمال خونریزی بیشتر می‌شود و نیاز به کنترل دقیق‌تری وجود دارد.

در شرایطی که جفت سرراهی کامل باشد زایمان طبیعی امکان‌پذیر نیست زیرا عبور جنین از دهانه رحم باعث پارگی جفت و خونریزی شدید خواهد شد. به همین دلیل در این موارد پزشک معمولاً برنامه‌ریزی برای سزارین را توصیه می‌کند. با این حال بسیاری از زنان دارای جفت پایین بارداری سالمی را تجربه می‌کنند و تنها نیاز به مراقبت دقیق‌تر، اجتناب از فعالیت‌های سنگین و پیگیری تصویربرداری دارند. نکته مهم این است که هرگونه خونریزی در بارداری باید فوراً بررسی شود و مادر نباید منتظر بهبود خودبه‌خودی بماند. این وضعیت اگرچه ممکن است نگرانی ایجاد کند اما با نظارت مناسب قابل کنترل است.

محدودیت فعالیت‌های روزانه

کاهش یا پرهیز از رابطه جنسی

استراحت نسبی و مدیریت خستگی

پیگیری منظم با سونوگرافی

مدیریت و ارزیابی خونریزی

مراقبت دارویی تحت نظر پزشک

تغذیه مناسب و کنترل هموگلوبین

پرهیز از سفرهای طولانی

آگاهی از علائم هشداردهنده

عوامل مختلف می‌توانند این جابه‌جایی یا باقی‌ماندن جفت در قسمت پایین رحم را ایجاد کنند از جمله:
سابقه سزارین که باعث ایجاد اسکار در دیواره رحم می‌شود و جفت تمایل دارد روی ناحیه اسکار لانه‌گزینی کند.
انجام جراحی‌های رحمی مانند میومکتومی که ساختار دیواره رحم را تغییر می‌دهد.
بارداری چندقلویی که به دلیل بزرگ شدن حجم رحم و نیاز به سطح بیشتر برای لانه‌گزینی جفت رخ می‌دهد.
سن بالای مادر که با تغییرات بافتی رحم مرتبط است و احتمال لانه‌گزینی جفت در بخش‌های پایین را افزایش می‌دهد.
داشتن جفت بزرگ یا غیرطبیعی مثل جفت غیرمتمرکز که ممکن است به سمت دهانه رحم گسترش یابد.
سیگار یا مصرف مواد که جریان خون رحم را مختل می‌کند و باعث لانه‌گزینی در نواحی نامناسب می‌شود.
فاصله کوتاه بین بارداری‌ها که ممکن است اجازه ترمیم کامل آندومتر را ندهد.
لقاح مصنوعی و روش‌های کمک‌باروری که احتمال لانه‌گزینی جفت در نواحی پایین‌تر رحم را بیشتر می‌کنند.